Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Ψυχολογία Νέου Τερματοφύλακα




Εκείνοι που θα γίνουν τερματοφύλακες αρχίζουν να φαίνονται απ΄την πρώτη παιδική ηλικία. Είναι τα παιδιά που αντιδρούν γρήγορα στα ερεθίσματα,δεν φοβούνται να κάνουν βουτιές στη θάλασσα και το σώμα τους έχει καλή σχέση με τη γη, πέφτουν κάτω χαρούμενα και κυλιούνται στο χώμα. Στα πρώτα τους ομαδικά παιχνίδια με μπάλα, που είναι περισσότερο μίμηση του ποδοσφαίρου παρά κανονικό ποδόσφαιρο, κατευθύνονται μόνα τους στο τέρμα προσπαθώντας να αντιγράψουν τις κινήσεις του τερματοφύλακα που είδαν στην τηλεόραση ή στο γήπεδο.



Είναι σημαντικό σε αυτή την ηλικία να μην περιορίζεται η ελεύθερη σωματική έκφραση και να παραμένει ανεμπόδιστη η υψηλή (έτσι κι αλλιώς λόγω ηλικίας) κινητικότητα του παιδιού.Αν φορούν γυαλιά θα πρέπει να μην αποτελούν εμπόδιο στην κίνησή τους, στα παιχνίδια τους, γι αυτό καλό θα είναι να έχουν - σε περίπτωση που τους είναι διαρκώς απαραίτητα- ένα τουλάχιστον ζευγάρι με πλαστικό σκελετό και φακούς, ειδικό για χρήση με τα σπορ.Ακόμα κι αν αυτό δεν συμβαίνει οι πιθανότητες να τραυματιστούν σοβαρά εξ αιτίας των γυαλιών είναι απείρως λιγότερες από την ψυχοσωματική επιβάρυνση που θα έχει ο περιορισμός των κινητικών τους δραστηριοτήτων.




Το ίδιο ισχύει και για τα ρούχα και για τα παπούτσια και για ο,τιδήποτε άλλο θα μπορούσε να εμποδίσει την φυσική τους κίνηση. Μπορώ με βεβαιότητα να υποθέσω πως η μητέρα του Gianluigi Buffon παραπονιόταν που ο γιος της γύριζε σπίτι κάθε μέρα με λερωμένα ρούχα και που εξ αυτού του γεγονότος η ίδια περνούσε ατελείωτες ώρες πάνω από το πλυντήριο. Όπως επίσης θεωρώ εξ ίσου βέβαιο πως οι γονείς κάθε πιτσιρικά που βουτάει στη γωνία του για να αποκρούσει ένα πέναλτυ ανησυχούν μήπως χτυπήσει. Αλλά τους διαβεβαιώ πως το "πλονζόν" του τερματοφύλακα και το τελεφερίκ είναι τα ασφαλέστερα μεταφορικά μέσα...




Στην αρχή της εφηβικής ηλικίας η έντονη σωματική ανάπτυξη και διαφοροποίηση προκαλεί σωματικές δυσαρμονίες που συχνά παράγουν κινήσεις ασυντόνιστες και κωμικές. Κοντά σ' αυτό οι πρώτες εφηβικές ματαιώσεις επιτείνουν τα άγχη και ο έφηβος χάνει την σιγουριά που είχε σαν παιδί. Τώρα είναι δουλειά του προπονητή να καλλιεργήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του του νέου τερματοφύλακα και να του τονίσει την θετική του ταυτότητα (όχι μόνο την ποδοσφαιρική).




Γύρω στα 14 με 15 ο νέος ποδοσφαιριστής επανέρχεται σε μια κατάσταση σχετικής ψυχολογικής ισορροπίας. Είναι πιο προσεκτικός και συγκεντρωμένος, πιο συνεπής στην προπόνηση και στις ειδικές ασκήσεις ή καθήκοντα στην διάρκεια του παιχνιδιού, έχει (το σπουδαιότερο) διάθεση να βελτιωθεί και ο προπονητής πρέπει να εκμεταλλευτεί αυτά τα νέα δεδομένα και να τα τονίσει.




Ένας νέος κύκλος αρνητικότητας ανοίγει συχνά στην περίοδο της ύστερης εφηβείας. Ο έφηβος γίνεται επιθετικός, αισθάνεται ανικανοποίητος γιατί βλέπει πως απέχει από αυτό που θεωρούσε ιδανικό και κάτι τέτοιο συμβαίνει διότι σε αυτή την ηλικία τείνει να πηγαίνει στα άκρα την αξιολόγηση (συνηθέστερα αρνητική) του εαυτού του. Είναι η περίοδος που ο προπονητής προσπαθεί να διοχετεύσει θετικά τα συναισθήματα θυμού που παράγει ο τερματοφύλακας, την δύναμή του και την τόλμη του ( τα "κουράγια" του απλούστερα) που βρίσκονται σε έξαρση. Τώρα μαθαίνει να ελέγχει όλη τη μεγάλη περιοχή, να πραγματοποιεί εξόδους, να επεμβαίνει ανάμεσα σε πολλά πόδια συμπαικτών και αντιπάλων κ.λ.π.




Θεωρητικώς εκεί γύρω στα είκοσι ο τερματοφύλακας θα πρέπει να έχει κατακτήσει μια συναισθηματική ισορροπία και ένα καλό επίπεδο συγκινησιακού αυτοελέγχου. Να αισθάνεται πως έχει φτάσει σε θεμελιώδη πραγμάτωση ως προς τον ρόλο του τερματοφύλακα , να έχει αποκτήσει την ευφυία που χρειάζεται η θέση. Πρέπει πια να επεκτείνει τα όρια της δράσης του και πέρα από αυτά της περιοχής του, να βάζει σημάδια για να ελέγχει το χώρο, να τοποθετείται στην σωστή θέση αναλόγως με την κατάσταση που έχει να αντιμετωπίσει, να αρχίσει να κατευθύνει τους συμπαίκτες του, να παίζει με τα πόδια.


Θα έχει γίνει πλέον ένας ολοκληρωμένος τερμαφύλακας. Καλός ή κακός ίσως δεν έχει και τόση σημασία. Το σημαντικό είναι πως θα έχει γίνει καλύτερος άνθρωπος ...










Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2008

" Ήρθε Βοριάς ,΄Ηρθε Νοτιάς , το Κύμα να σε Πάρει..."


Οι ναυτικοί , οι αγρότες , οι "ντιλιβεράδες" και οι τερματοφύλακες είναι εκείνοι που περισσότερο ανησυχούν για τον άσχημο καιρό. Για τη βροχή που κάνει τα σώματα μούσκεμα πάνω στο μηχανάκι και τα καταστρώματα υγρά πάνω στο βαπόρι, για την άωρη καταιγίδα που σαπίζει τον καρπό και που κάνει τη μπάλα να γλιστράει τρελλά.

Για τον αέρα (βοριά ή νοτιά δεν έχει σημασία) που κάνει τη σέντρα να ξεκινά γι αλλού κι αλλού να καταλήγει και τη θάλασσα να θυμώνει, που σπρώχνει το παπί δεξιά-αριστερά , που σπάει τα μικρά κλαδιά.

Ποσές φορές δεν έφυγε η μπάλα από τον αέρα, δεν αστόχησε ο τερματοφύλακας σε μια έξοδο γιατί μια ξαφνική ριπή ανέμου απομάκρυνε απρόσμενα το απόλυτο αντικείμενο του πόθου του...;

Το είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις άλλωστε: "ήρθε βοριάς , ήρθε νοτιάς το κύμα να σε πάρει , αγάπη μου, που μού 'φυγες , γιατί ήσουν ουρανός..." .

Το ποδόσφαιρο δεν είναι παρά το παιχνίδι της ζωής και σ' αυτό , όπως και στη ζωή, οι άνεμοι απομακρύνουν τις αγάπες μας...


(Εδώ το υπέροχο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι: http://www.youtube.com/watch?v=RBNg2aMl-d4)


Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

"Πριν το χάραμα...


...μονάχος εξεκίνησα..." λέει ένα από τα πιο όμορφα λαϊκά τραγούδια. Αυτό είναι γνωστό . Όπως είναι γνωστό πως το ως άνω τραγούδι είναι του μπάρμπαΓιάννη του Παπαϊωάννου, ενός από τους τρεις μεγαλύτερους συνθέτες που πέρασαν από το ρεμπέτικο και αργότερα από το λαϊκό τραγούδι.
Ο Γιάννης Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην Κίο της Μικράς Ασίας από πατέρα ναυτικό και σχετικά εύπορη οικογένεια. Έχασε παιδί ακόμα τον πατέρα του και με τη μητέρα του ήρθε στην Ελλάδα, με τη Μικρασιατική Καταστροφή το '22. Πρώτα για λίγο στην Σαμοθράκη και ύστερα για μια ζωή στις Τζιτζιφιές. Κι αυτά λίγο πολύ είναι γνωστά .
Αυτό όμως που παραμένει άγνωστο είναι πως το ποδόσφαιρο στάθηκε η αιτία να αφιερωθεί στη μουσική. Ξεκίνησε στα 1928 να σφυρίζει μια φυσαρμόνικα, αλλά μόνο μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό του στη μπάλα η μάνα του τού αγόρασε ένα μαντολίνο για να πάψει να τρέχει στα γήπεδα.
Σε τι θέση έπαιζε είναι εύκολο να το μαντέψει κανείς. Ψηλός (μακρύς , όπως τον φώναζαν οι ρεμπέτες) κι αδύνατος , η συνηθέστερη σωματοδομή τερματοφύλακα, στον Φαληραϊκό...
(Κλικ εδώ για να ακούσετε τον εθνικό ύμνο του μπαρμπαΓιάννη: